Einn góðan veðurdag þegar ég, Sólveig frænka og Hildur systir vorum að leika okkur úti á róló, komu stórir strákar og hentu grjóti í okkur. Þá upplifði ég mig eins og í hrollvekjumynd þar sem þeir hlupu á eftir okkur og við (eða örugglega bara ég) grenjandi.
Annað atvik var þegar við krakkarnir vorum út í garði að búa til snjókarl og snjóhús og hópur af "stórum" strákum réðust inn í garðinn. Þeir voru mun fleiri en við og eltu okkur út um allan garðinn og hentu í okkur snjóboltum. Ég varð létt skemmd eftir þetta, svo gífurlega hrædd var ég. Eftir þetta tók ég stóran sveig í hvert sinn sem ég sá unglinga og hljóp í burtu ef þeir höfðu eitthvað við mig að segja. Það þarf ekki mikið til að maður verði lafandi hræddur. Þetta er allt öðruvísi í dag, nú eru leikskóla krakkar bara farni að gefa manni puttann, ekki séns að ég hefði þorað í það í den.
No comments:
Post a Comment