Tölvuleikir.

Bragi frændi minn benti mér á það að ég hefði gleymt mjög mikilvægu atriði í Borgarnesblogginu, það er að segja honum Keen vini okkar. Commander Keen eða bara Ken eins og við kölluðum hann er tölvuleikur sem við spiluðum grimmt í tölvunni hjá ömmu og afa. Og þar af leiðandi ætla ég bara að smella í eitt tölvuleikjablogg. Tek það samt fram að þeir koma ekki nærri því allir hér, bara þeir sem poppuðu upp í hugann þegar ég fór að pæla í þessu.


Í byrjun var ég alltaf bara í gömlum tölvuskrjóð sem pabbi átti, lék mér í litaleikjum og skrifaði sögur. Ég var alveg harðákveðin í því að gefa þessar sögur út einn góðan veðurdag en eitthvað hefur það feilað hjá mér. Það var samt oftar en ekki léttur ritstuldur í þeim, eins og um sveitahundinn Rex sem var alltaf að redda hlutunum. Síðan var sívinsælt að skrifa um ketti sem fóru að skoða heiminn.

Síðan fékk pabbi sér nákvæmlega svona tölvu og þá byrjuðu tölvuleikirnir að (einhverri) alvöru

Commander Keen er tölvuleikur um lítinn strák með gulan hjálm sem er alltaf í einhverju reddingar-missioni, mest þó er hann að berjast við allskonar geimverur.

Ég var LANG hræddust við þennan fisk af öllum verunum sem voru í leiknum.

Dogz var einn af leikjunum sem mér hundasjúklingnum fannst mjög skemmtilegur. Þar átti maður í raun ekki að gera neitt nema gefa hundinum að borða, leika við hann, klappa honum og síðan gat maður tekið í hnakkadrambið á honum og sveiflað honum til - mjög vinsælt.

Nokkrir af Dogz hundunum

Síðan var það risaeðluleikur sem ég man því miður ekki nafnið á, en þar lék maður risaeðlu sem átti að leita að eggjum og koma þeim á öruggan stað. Ég var nú frekar lítil í mér til að vera í þessum leik en reyndi þó.

Tomb Raider (demó leikur held ég alveg örugglega þó það skipti litlu) vorum við frændsytkinin mikið í. Þar var Lara Croft hress að skjóta tígrisdýr, synda, berjast við pöddur, klifra og you name it. Ég komst þó ekki lengra en á það borð þegar risastórir rúllandi steinar komu á móti henni, því þá öskruðum við öll og stukkum frá tölvunni.

Crash var mjög vinsæll, hann fékk ég að spila í Playstation tölvu nágrannakrakkanna og fannst geðveikt.

Lego leikurinn er leikur sem ég var oft í hjá Braga frænda, þar gat maður verið pizzasendill og barist við glæpamenn, flogið þyrlu, farið í kappakstur og allskonar sniðugt. 

Neopets er held ég enn í fullum gangi, það er nokkurskonar tölvuleikur á netinu og ég og systir mín vorum grimmar í honum þegar við vorum á okkar yngri árum. Þá átti maður eins og 2-3 neopets og lék við þau og keypti mat og allskonar drasl handa þeim í svotilgerðum neopets bæ. Voða væminn leikur.

Og síðan má ekki gleyma The Sims sem var algjört breikþrú fyrir mér. Ég og Hildur systir vorum í matarboði hjá Lenu og Árna vinum okkar og þar kynntu þau okkur fyrir Sims. Ég var algjörlega heilluð og sjúk í þetta. Það þekkja þetta nú örugglega margir, en þetta er í raun bara að búa til fólk, stjórna lífi þeirra og búa til hús - svona beisikklí.

Ég er búin að breyta kommenta kerfinu eftir að ég fékk kvartanir um að fólk væri ekkert að geta kommentað á þetta blessaða blogg, svo bara gjöriði svo vel og kommentið af vild.

Borgarnes.

Núna er Verslunarmannahelgi og ég sit og slappa af í Borgarnesi hjá ömmu og afa. Mér líður alltaf svo ótrúlega vel þegar ég er hérna, fátt sem breytist og allt jafn notalegt og gott. Sama stemningin, góður matur, sama lyktin af rúmfötunum og það besta - auðvitað amma og afi. Ég á margar góðar minningar héðan. Bjössaróló var nátturulega aðal staðurinn, þar gat maður verið tímunum saman í allskonar leikjum, tína ber, róla, vega salt, renna sér í rennibrautinn. Hvet þá sem ekki hafa séð Bjössaróló að tékka á honum næst þegar leiðin liggur í Borgarnes eða í gegn um Borgarnes - þessi bær er svo miklu meira en bara Hyrnan. Síðan var maður alltaf í sundlauginni, gamla innilaugin sem ég var frekar nervus við því hún var svo djúp, rennibrautirnar þrjár (ég var alltaf skíthrædd við grænu sem var stærst) og sullupollurinn.

Svo fórum við Hildur systir oft í göngutúra með ömmu út um allan bæ, og þá sérstaklega í Skalló (Skallagrímsgarðurinn) þar sem við fórum í Rauðhettu leik - þar sem amma var úlfurinn. Síðan labbaði maður upp hinn svokallaða Himnastiga á leiðinni heim til ömmu og afa. Stundum ef við vorum heppnar fórum við að versla með ömmu í gamla kaupfélaginu og þá kíktum við í dótabúðina sem var á neðstu hæð og fengum að kaupa okkur einhverja barbí aukahluti eða þá slím sem var vægast sagt mjög vinsælt eða þá litabækur og liti.


Við eyddum stundum í garðinum með bolta eða sullulaug, síðan var þar blá tré róla og önnur rauð(stundum græn) róla, báðar smíðaði afi. Það var líka mikið sport að fá að fara með afa inn í bílskúr og skoða allt dótið, þar voru stundum ormar í kassa til þess að veiða með og síðan gaf afi okkur alltaf rautt extra tyggjó.


Inni gátum við farið í milljón leiki, uppáhalds var þó slæðuleikur - það er að segja að leika okkur með allar fínu slæðurnar hennar ömmu, klæða okkur í þær og nýta þær í allskonar hluti. Síðan notuðum við líka gömul ilmvatnsglös sem amma átti, lékum okkur með gamlar dúkkur sem mamma og systir hennar áttu, mis krípí dúkkur þó. Síðan vann ég bílabraut á 3 hæðum með þvottastöð í happadrætti og hún var einstaklega vinsæl. Svo var það að puttaprjóna föt á gamlar barbídúkkur, búa til hús úr legókubbum, horfa á gamlar Spaugstofu spólur eða leika með töluboxið hennar ömmu.

Í nokkrum herberjum hérna, það er að segja einu svefnherberginu, ganginum og klósettinu eru hlerar. Þar er hægt að fara inn og skríða á milli herbergja. Það er samt mjög mikið dót þar og ryk og ég satt best að segja var of mikill tjikken til að fara nokkurtíman inn þarna en sumir gerðu það og mér þóttu þau miklar hetjur að þora.

Fastur liður var svo alltaf kaffitíminn, þar sem amma er snillingur í bæði að baka og elda. Appelsínukakan hennar og röndótt jólakaka hafa alltaf verið í uppáhaldi hjá mér.

Þegar við urðum eldri og urðum gelgjur settum við á okkur augnskugga og kíktum við með Mæju frænku á diskótek í Óðali (það er að segja félagsmiðstöðin hérna) og flissuðum að strákunum.

Ég gæti skrifað endalaust um Borgarnes, og ég er örugglega að gleyma einhverju en mér líður alltaf frábærlega þegar ég er hérna.

Spice Girls.

Þær voru einu sinni algjörlega málið. Tónlistin spiluð ENDALAUST, ég og Hildur lékum þær allar í einu, ekkert mál, svo var það náttúrulega Spice Girls the movie (alltof kjánaleg ef maður horfir á hana í dag en hún var æði í þá daga) og síðast en ekki síst límmiðar og myndir sem maður skipti á við aðra. Ég átti risa bunka af þessu, en ein myndin var alveg uppáhalds og það var þessi: 

Það var sko ekki séns að ég myndi skipta þessari og ég man meirasegja daginn sem ég opnaði pakkann og fékk þessa mynd.

Klæðnaðurinn hjá dömunum var ekki af verri endanum.

Síðan vildu alltaf allir vera Emma og næst best var að vera Victoria. Ég vildi aldrei vera Geri, ekki veit ég afhverju, kannski fannst mér hún ekki nógu smart.

Og eitt lag í lokin.

Spice girls - Wannabe

Mmm.

Ég var að taka til í gömlu dóti áðan, þegar ég rakst á nokkra gamla tússliti. Þetta voru svona stórir, feitir tússlitir með lykt sem ég eeelskaði þegar ég var lítil. Það hafa örugglega flestir átt svona tússliti, bleiku og appelsínugulu voru alltaf með rosa góðri lykt en svo var svarti sem var með lakkríslykt ógeðslegur og ég litaði helst bara ekkert með honum.

Ég var líka á Ósi (sumarbústaður ömmu og afa) um daginn og þá fann ég svona pakka í einni skúffunni og litabók, og ég stóðst ekki mátið og tók mig til og litaði með þeim. Maður var sífellt þefandi af þessu í æsku, kannski er ég þessvegna eins og ég er í dag.

Unglingar.

Þegar ég var stubbur stafaði mín mesta hræðsla af unglingum.
Einn góðan veðurdag þegar ég, Sólveig frænka og Hildur systir vorum að leika okkur úti á róló, komu stórir strákar og hentu grjóti í okkur. Þá upplifði ég mig eins og í hrollvekjumynd þar sem þeir hlupu á eftir okkur og við (eða örugglega bara ég) grenjandi.
Annað atvik var þegar við krakkarnir vorum út í garði að búa til snjókarl og snjóhús og hópur af "stórum" strákum réðust inn í garðinn. Þeir voru mun fleiri en við og eltu okkur út um allan garðinn og hentu í okkur snjóboltum. Ég varð létt skemmd eftir þetta, svo gífurlega hrædd var ég. Eftir þetta tók ég stóran sveig í hvert sinn sem ég sá unglinga og hljóp í burtu ef þeir höfðu eitthvað við mig að segja. Það þarf ekki mikið til að maður verði lafandi hræddur. Þetta er allt öðruvísi í dag, nú eru leikskóla krakkar bara farni að gefa manni puttann, ekki séns að ég hefði þorað í það í den.

Disney.

Disney myndir voru partur af minni barnæsku og held ég flest allra á mínum aldri.

Sú fyrsta sem ég sá held ég að hafi pottþétt verið Mjallhvít og dvergarnir sjö, en hana áttum við á dönsku. Mér finnst hún enn þann dag í dag lang skemmtilegust þannig.

 

 

Uppáhalds atriðið mitt.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Fantasia var önnur mynd sem ég horfði alltaf á heima hjá vinum mínum Lenu og Árna, ég var örlítið smeyk við hana en þó fannst mér hún mjög heillandi og skemmtileg.

Ég og litla sys horfðum oft á Sing a long songs með Disney sem mamma keypti í útlöndum og sungum hástöfum með.

Sing- along- songs

Síðan var það Hefðrafrúin og umrenningurinn fyrir hundasjúku mig.

Meira fyrir hundasjúklinginn, það var 101 Dalmatíuhundar sem var ofarlega á listanum, ég var rosalega hrædd við Grimmhildi Grámann samt.

Mary Poppins, yndisleg. Þetta var uppáhalds atriðið mitt í myndinni og ég var alltaf að reyna að smella fingrum til þess að taka til í herberginu mínu.

Spoonful of sugar

Alladín, held að hún sé einna efst á listanum yfir uppáhalds Disney myndir. Ég vildi alltaf vera eins og Jasmín og ég, systir mín og Soffía frænka lékum okkur ALLTAF í Jasmín leik þegar við hittumst þar sem við fengum allar að vera Jasmín.

 

 Ásam Alladin, er Lion King með þeim efstu (á samt frekar erfitt að gera á milli þeirra). Tímon og Púmba fannst mér fyndnastir í heimi - sérstaklega þetta atriði.

Tímon og Púmba

Guffagrín - aaaalveg best. Gat horft á hana aftur og aftur.

Pochahontas. Ég held að það hafi verið fyrsta myndin sem ég sá í bíó og mamma fór að grenja yfir. Var líka mjög stolt að hún (mamma) söng í henni. Vildi líka vera Pocahontas og Flögri og Míkó voru svona Tímon og Púmba þessarar myndar.

Flubber er svona ein af þeim leiknu Disney myndum sem er í miklu uppáhaldi.

Mulan var einnig ein kvenhetjan sem ég og sys fíluðum, við horfum stundum á hana enn þann dag í dag. Alltaf er svona aulalegt en jafnframt drepfyndið tvíeyki, í þetta sinn drekinn Músjú og lukkukribban.

Nú er komið svo mikið í þetta blogg að ég tek fyrir hinn helminginn bara seinna. Um að gera að finna eina gamla Disney mynd, setja  SPÓLUNA í  og vera lítill.

Leikhús.

Mér hefur alltaf fundist gaman að fara í leikhús, alveg frá því ég var pínulítill stubbur. En ég átti mér þó nokkur uppáhaldsleikrit, til dæmis var Skilaboðaskjóðan eftir samnefndri bók alveg númer eitt. Ég fékk síðan geisladiskinn í afmælisgjöf og spilaði lítið annað eftir það. Síðan þegar ég var að vinna á leikskóla núna á seinustu árum þá var ég alltaf að spyrja krakkana hvort þeir væru ekki til í að hlusta á Skilaboðaskjóðuna með mér!

Síðan þegar ég var orðin örlítið eldri en þó ekkert mikið, þá var Bugsy Malone aðalmálið. Það var sýnt í Loftkastalanum, við keyptum síðan diskinn og gerðum ekkert nema syngja með honum og kunnum öll lögin utan að og kunnum örugglega enn. Hérna er eitt lag:

Á morgun

Síðan var AUÐVITAÐ Kardemommubærinn vinsæll, Dýrin í Hálsaskógi, Grease og Ronja.